Kruiden


Hoewel ik moeiteloos overal woorden voor kan vinden, blijf ik altijd haken wanneer iemand mij vraagt naar mijn kruiden(genees)werk. Want hoe omschrijf je liefde? Hoe vertaal je je grootste passie? Een poging.

Mijn hart ligt bij lokale wilde planten en kruiden. Mijn eigen tuin ziet er altijd rommelig uit, althans, voor het ongeoefende oog. Ik ken elke plant, ik weet waar ze graag groeien en hoe ze groeien in ieder jaargetijde. En ik láát ze groeien. Ik heb niet veel geduld met gecultiveerde planten, exotische planten die een speciale behandeling vereisen of zwakke planten die zich laten overwoekeren. Ook doe ik niet (veel) aan onkruid wieden. 

Ik loop of fiets kilometers voor dat ene plantje dat alleen dáár groeit omdat het daar wil groeien. Tegelijkertijd heb ik liever duizendblad van 'mijn' zeedijk en brandnetels uit mijn tuin dan die uit een andere provincie (of zelfs maar ander dorp), omdat ik heilig geloof in lokaal. Om de hoek. Thuis. Omdat je daar als mens een energetische uitwisseling, een band mee hebt.

Uren kan ik zitten luisteren, kijken, proeven, voelen. Ik teken en schilder ze. Ik maak zelf medicijnen met verse en gedroogde planten. Soms geef ik kruidencursussen en ook schrijf ik columns en artikelen.

Maar het liefst help ik er mensen mee, waar dat nodig is en waar ik dat kan. Want planten zijn met ons verbonden, ook al zijn we dat misschien vergeten. En hier kom ik dan bij het onuitlegbare uit, de magie, de liefde. Daar moet je niet over schrijven, die kun je alleen maar voelen.